James and Devon were classmates in their freshmen days in High School
Devon admits to herself that she had a crush on James
James actually have that ‘campus crush’ look, so who wouldn’t fall for that?
James usually makes a move to get close to Devon
he borrows her phone; he gives his bag to her so when he needs it, he’ll go to her;
and even sometimes he tease on kissing her. but Devon always lean away.
they are on their first year for goodness sake she always thought
on their class picture day, everybody was goofing off when they finished taking the picture.
while Devon was standing alone, far from her group of friends, James came along
“Devon, let‘s take a picture together” he said
“just the two of us?” she asked
“yes, just the two o us”
“okay let‘s go, but where‘s the photographer?” she answered nervously
when they found the photographer, they were both called by their group of friends
“James come here!”
“Devon! over here!”
they looked at each other quite disappointed
they all went back to their room, still James and Devon were disappointed
few days passed
Devon had her lunch with her friends, while walking on the corridor Devon was called by one of their classmates
“Devon! Devon!! James was rushed to the hospital while you were having lunch!!”
Devon was shocked
“what happened to him?”
“they were playing with some sticks then Johnsen accidentally hit him on his head”
Devon can’t speak a word, and when she entered their classroom, she saw blood
‘so it’s real?? God please, help him’ she prayed with teary eyes
after a few minutes she decided to come out of their room
“Devon!” she heard James’ voice
she wanted to run to him and hug him, but he was with his parents, so she decided to stand still where she was standing
“are you okay James?” she asked worriedly
James just nodded and smiled at her
she gave him her sweetest smile
James didn’t come back to their room later that afternoon
their last grading period passed, and today is the day that their parents will get their grading cards
few were left in their classroom to wait for their parents
James, being his usual self was goofing off again
all the chairs were on the side, and Devon was sitting on the chair at the teacher’s table
she took out her phone and started videoing James’ craziness
James was walking like a model on the center of the room
he and Devon were laughing with some of their classmates
James went at the platform where the teacher’s table lays and Devon was sitting at
he walks behind her teasing her again on kissing her
“weirdo!” Devon said laughing
on that day, they bid their goodbyes for they don’t know if they would be classmates still
the next 3 years, they’ve never been classmates again
though when they see each other at the corridors, they smile at each other and wave
Devon misses what they used to be, for she admits again that she still likes James
on their Senior year in High School, Devon was surprised to see James living quite near from their house, but she rarely see James there until James’ family moved again to a different place
they graduated High School
Devon took an Engineering course
she was walking towards the highway one faithful day when she crossed path with James
she was stunned until she saw James’ uniform
that uniform is for a special course being offered at their University
a course that you have to finish first for five years and be stable at your profession for about another four to five years before you could have a girlfriend or get married. it’s a rule for that course, if you break it, you’ll get expelled, or you have to change course
Devon bowed her head while walking crossed James
but behind her eyes, she saw James looking at her
‘I don’t think I can wait for that long’ she murmured to her self
Devon lived her life normally, but still hoping and waiting for James
‘I think I’m crazy!!’ she said one day, she was thinking about James again
‘Devon, move on!!’
then it slapped her
‘am I in love with him? I mean, after so many years, I still like him? why is that, I mean is it possible to wait for a guy that long?’ she shook her head
‘I can’t believe it! I love him!’ she said surprisingly to herself
Devon is now on her Sophomore year
today is the opening day of the Intramurals for all College Department
being on the same University, Devon was hoping to see James there
she was standing in the crowd, watching the opening ceremony
“ouch!” she was bumped
“sorry -- Devon?” her heartbeat fasten up, she knows that voice!
“James” she said smiling, but shyly she looked down and saw something
“is this yours?” she asked James after picking up the keychain/pendant/whatever that is
“oh, yeah, thanks” James answered handing it back
“mmm, what is that?” asked Devon
“this? oh, this three stones here symbolize something”
“may I know what it is?”
James is now tense
‘Dude! now or never!! just do it!’ he said encouraging himself
“can we get out of here first? It‘s noisy here, we won‘t understand each other”
“okay, let‘s take a walk to the garden”
as soon as they were walking, James started to explain
“you see, it‘s like a pyramid right?”
“yes.. ?”
“the bottom part is the things I‘ve achieved, the middle one are the things I‘m achieving, and the top one are the things I soon will achieve” James answered
“oohh, good for you, and you're confident, that's a good sign, it means you'll do everything to make that goal. James don‘t be annoyed but what does that three symbols mean? at the top stone”
James stopped walking, so it made Devon stopped too, they are now near the garden of the school
“the one at the bottom is to finish my taken course, the second one is to be stable at my profession, and the last one is to marry --”
“who?”
“you know her”
Devon felt devastated on what she have heard
“really? is she our classmate when we were on our Freshmen year?”
“yes” James answered smiling
“I don‘t remember you being close to girls within our class” Devon said
“oh, I‘m close to her just fine, I make ways but I guess I‘m not that good at getting close to her”
Devon wants to know who James is talking about already
“who is it? tell me now, don‘t --”
“it‘s you” James cut her off
Devon wasn’t able to respond to what she have heard
“me?!”
“yes, you. the one I wanted to have a picture with, but I failed. the one I always borrow phone from, just to see her picture from it. the one I hand my bag so when I need it, I get to go to her. and the one I always tease on kissing” James said
a smile is now plastered on Devon’s face
“wait for me, will you?” James asked as he cupped Devon’s chin
Devon nodded that made James’ smile widen
James still cupping Devon’s chin softly kissed her right cheek, then the left and to her forehead
he stopped while staring at Devon’s soft like mallow lips
“I‘ll save that one for the Altar” he said while smiling at Devon
“you’re a tease aren‘t you?” Devon said staring straight to James’ eyes
“yes, I am. cause you‘re a tease to me too” he said then hugged Devon
END
Tuesday, August 23, 2011
My Best ‘boy’ Friend, My Best ‘girl’ Friend
James: Now, you’re my best friend, okay? (inakbayan si Devon)
Devon: Okay! (nakangiti)
Mahigit anim na buwan nang mag-best friend ang dalawa, minsan nagtatampo si Devon kay James dahil parang hindi sila magkakilala pag nagkakasalubong sa corridor ng school. Minsan umiiwas na din si Devon kay James, pero parang wala lang iyon kay James, normal lang sa kanya na hindi sila nagpapansinan ni Devon.
Sa anim na bwan na mag best friend ang dalawa ay alam nila kung sino ang mga nagugustuhan ng bawat isa.
Si James ang madalas may bagong crush, si Devon naman wala nang sumunod na crush nang magka-girlfriend ang nagugustuhan nya noon.
Sa mga unang apat na bwan ay madalas naman silang mag-usap at magkasama, pero ng tumagal ay bumalik si James sa sarili nyang mundo, kasama ang mga kaibigang lalake.
Isang araw ay naisipan nil Devon na kamustahin sa text ang kaibigan.
Devon: Bespren, musta na?
James: Bespren! I‘m fine, you?
Devon: Okay lang din, miss na kita :p
James: Miss na din kta.
Devon: Weh? Parang hindi naman, hmp, o kamusta naman ang love life?
James: Wala, same same ..
Devon: Anong same same? Si Trina padin?
James: She’s just a crush!
Devon: Okay, sabi mo eh.
James: Hey, I’ll sleep now. Good night
Devon: Ha? Sige.. good night Gusto pa sana kitang kausap, sobrang miss na kita, pero sige, matulog ka na bulong ni Devon sa sarili.
Humiga si Devon sa kama nya, hawak ang cellphone nya. Tinitignan nya ang mga message sa inbox nya ng madaanan nya ang isa sa mga text ni James noong bago palang silang mag best friend.
Devon: (sighed) “No one will hurt you bespren, I promise, I‘ll protect you from them and I will never leave you!” Talaga lang ha? E panu mo ko po-protektahan sa sarili mo?
Napapikit si Devon, hanggang sa nakatulog na din sya.
Kinabukasan sa eskwelahan.
James: Hey, Devon, let’s eat, my treat!
Devon: (nakangiti) Talaga? Libre mo ko? Sige!
Nakita sila ng mga kaibigan nila.
Sandy & Rylie: Ayii, ang sweet nyo tignan, alam nyo un?
Devon: Heh, kumakain lang, sweet na agad?
James: Do you guys wanna join us?
Sandy: Naku! wag na, kayo na lang dalawa.
Lina: Oo nga, tsaka may klase pa kami.. bye! (sabay hatak kay Sandy at Rylie)
Devon: Loko loko talaga mga un. Tsk. Tsk.
Pagkatapos ng araw na iyon ay naging busy silang dalawa, halos isang bwan na silang hindi nakakapag-usap, sobrang miss na ni Devon ang best friend nya, sya kaya? Miss na ni James?
Sandra: Devs, ano nang balita mo kay bespren mo ngaun?
Devon: Ha? nakita ko sa Facebook last week, ung status nya, in a relationship with Camille, totoo ba yun?
Sandra: Hindi, trip trip lang un, pero wag mong sasabihin kahit kanino to ha?
Devon: Ha? Sige promise, hindi ko sasabihin kahit kanino, ano ba yun?
Sandra: Katext ko kasi si Camille nung isang gabi. Katext din daw nya si James nun, pinakita nya ung text ni James saken nung naguusap sila. Sabi dun “I know we were just pretending Camille, but I don‘t know, I think I‘ve fallen for you”, uy quiet ka lang ha?
Devon: (natahimik sa narinig) Ha? oo naman. So si Camille pala, isip ni Devon.
Sandra: Grabe, kawawa naman si James.
Devon: Bakit naman?
Sandra: E kasi, si Camille iba din yung gusto, ung isang kaibigan namin. Si Josef.
Devon: (naawa kay James) Sandra, alis na ako ha? uwi na ko, bye.
Umuwi si Devon, simula noon ay naging tahimik na sya. Tanging ang mga kaibigang babae na lamang nya ang kasama nya, kung minsan ay kasama nya din ang mga kaibigan ni James na mga lalaki. Pero wala si James pag kasama nya ang mga iyon.
Dumating ang second sem, alam ni Devon na alam na ni James na iba ang gusto ni Camille, nasasaktan sya para sa kaibigan, pero nasasaktan din sya para sa sarili. Bakit ba siya nasasaktan para sa kaibigan? Kaibigan lang naman, kumbinsi ni Devon sa sarili.
Sa ikalawang araw ng second sem, kasama ni Devon ang kaibigan nyang si Sandy. May klase si Devon at hinatid lang sya ni Sandy sa classroom, late syang nakapasok sa klase. Hindi nya alam kung sino ang mga ka-klase nya, nang makapasok sa loob ay lumuwag ang pakiramdam nya, dahil kakilala nya lahat ng nandoon.
Sa kabilang row ay nandun si James kasama ang mga kaibigan nito, at sa harap ni James ay nanduon si Camille. Hindi na tinangkang tignan ni Devon ang dalawa, nasasaktan sya, lagi nyang itinatanggi sa sarili na mahal nya ang best friend nya.
Pagkatapos ng klase ay huling lumabas si Devon, naabutan pa nya ang mga kaibigan ni James, pero nag-alisan na din ang mga ito, naiwan si James at nakatalikod ito. Nakita ni Devon sina Camille at Pinky sa labas ng classroom, naghintay sya, dahil kasabay nyang uuwi si Fred, isa din sa mga ka-klase nyang kaibigan nila Camille.
Pinky: Camille, ano?
Fred: Uy bilisan nyo, uwing uwi na si Devon.
Devon: Hala, hindi, sige lang. Natulog naman ako kanina. (nakatingin kay James at nag-aalala)
Lumapit si Devon kay James at hinatak nya ang bag nito, akma namang lumingon si James.
Gusto sana nyang damayan ang kaibigan, pero hindi nya magawa dahil nanduon si Camille.
Alam nyang ito ang hinihintay ni James, hindi nya alam, pero mukhang mag-uusap ang dalawa..
James: Why? You’re going home?
Devon: (tumango) Bye. (malungkot na sabi nya)
James: Take care. (humarap uli sa kawalan)
Napatingin si Devon sa baba, gusto na nyang maiyak. Nasasaktan sya, at ngayon, sigurado na sya.
Nasasaktan siya hindi dahil sa naawa siya sa pinagdadaanan ng kaibigan. Nasasaktan siya dahil alam niya kung ano ang pakiramdam ng mahalin ang isang tao na walang katiyakang mahal ka nila. Mahal nya ang best friend nya. Umalis na si Devon kasama sila Fred at Pinky. Naiwan naman sila Camille at James na magkasama.
Lumipas ang isang buwan, lagi nang iniiwasan ni Devon si James. Kahit pa mag ka-klase sila sa ibang subject ay pinipilit nyang lumayo dito.
I’m missing her, where could she be, tanong ni James sa sarili at palingon lingon.
Devon: James! (lumapit)
Oh, here she is, I missed her, napangiting isip ni James.
James: Oh? I missed you bespren!
Devon: (Napangiti) Namiss din kita! Usap tayo. (Dinala si James sa tahimik na lugar)
James: (nagtataka) What’s happening?
Devon: James, I’m transferring school.
James: (gulat) Huh?! Why?! You’re leaving me?!
Devon: (nalulungkot) Lilipat na kasi kami ng bahay. Malayo kasi dito kaya lilipat na din ako ng school.
James: Why? Can’t you just stay on a boarding house? A dormitory or something?
Devon: Sorry, ayaw nila mama eh. Pero ang totoo, ako ang may ayaw, naisip ni Devon. Nasasaktan na talaga ako James.
James: When are you leaving? (lumungkot)
Devon: Next week. (pinilit ngumiti)
James: Next week?! Why didn’t you tell me about it earlier?
Devon: (tumango at ngumiti na lang sya) Bye James, I’ll miss you best friend. (niyakap si James) I love you. (bulong nya at humalik sa pisngi ni James) First and last, kiss and hug, bye James, naisip ni Devon.
Yumakap din, pero hindi makapagsalita si James. Hindi niya alam ang sasabihin sa kaibigan. Nakaalis na si Devon pero nakapako na si James sa kinatatayuan nya, hindi sya makapaniwalang aalis na ang babaeng totoo nyang minamahal.
Isang buwan ang nakaraan ng kinausap nya si Camille, sinabi nya dito na si Devon talaga ang mahal nya, nabigla lang sya sa nasabi nya noon dito dahil naghahanap sya ng pagmamahal na dating si Devon ang nagbibigay. Simula ng araw na yon ay umiiwas na si Devon sa kanya, gusto man nyang kausapin ang dalaga para ipaalam dito ang tunay nyang nararamdaman ay ito na mismo ang lumalayo.
Ang dahilan ni James ng paglayo kay Devon noon ay simple lang, nahuhulog na ang loob nya dito. Ayaw nyang mawala ang kaibigan nya sa kanya kaya pinili nyang layuan ito at mahalin na lamang ng palihim.
Dalawang buwan na nang umalis si Devon sa eskwelahang iyon. Araw araw sa dalawang bwan na yon ay maiinitin ang ulo ni James, lagi syang hindi mapakali, at bihira na din syang sumama sa mga kaibigang lalake, alam nyang may kulang. Si Devon.
James: Sandy! Lina! (habol nya sa dalawa)
Sandy: Oh James, bakit?
James: I know you have contact with Devon, can you give me her number? She changed her number after she left this school. I know you know her number. Please help me..
Nagtinginan sila Sandy at Lina, naguguluhan sila. Hindi na makapag hintay si James, pakiramdam nya bawat segundong dumadaan ay sasabog ang dibdib nya, gusto na nyang makasama si Devon.
James: I love her, okay! it’s about time I realize it. I’m so stupid! I’m sorry, help me, please ..
Sandy: Okay, (napangiti) eto number nya, address nila, and landline number nila. Sa wakas James!
James: (napakunot noo sa huling sinabi ni Sandy) Thanks!
Dali dali syang pumunta sa kotse at pumunta sa address na binigay nila Sandy at Lina.
Nang dumating sya duon ay wala si Devon at nalungkot sya. Pero kinausap nya ang magulang ni Devon.
Gabi ng dumating si Devon galing sa eskwelahan, sa gate ay nagtaka sya kung bakit walang ilaw sa loob ng bahay nila. Inakala nyang umalis ang mga kapamilya nya, kaya inilabas nya ang susi at akmang bubuksan ang pinto, pero nang ipasok nya ang susi sa keyhole ay bukas naman ang pinto, dahan dahan syang pumasok sa loob.
Puro kandila ang nakita nya, napakunot noo sya.
Devon: Brown out ba? O naputulan kame ng kuryente?
Inilapag nya ang bag sa sofa, maya maya pa ay may nakita syang lalaking palabas galing sa dilim, hindi pamilyar sa kanya ang lalaking iyon, kaya nagbanta sya at pumwesto para dumipensa.
Devon: Sino yan?! Marunong akong magkarate! Lumayo ka!
James: Is that how you greet someone? (nakangiti)
Ibinaba ni Devon ang depensa nya, pamilyar sa kanya ang boses na yon, para syang dinaluyan ng 10000 volts na kuryente sa buong katawan, nanghina sya.
Devon: James?
Lumapit si James kay Devon at biglang yumakap ..
Devon: Anong ginagawa mo dito? (nanginginig nyang boses)
James: Remember the day you said goodbye to me? I didn’t get the chance to say something.
Tahimik lang si Devon nang mag umpisang magsalitaa si James.
James: I didn’t want you to leave that day, I didn’t want our hug to end that moment, I wanted that kiss on my lips instead of on my cheeks, I wanted to say that I love you too, not as my best friend, but more than that. I didn’t know how to start saying those words, until you left me there standing alone. I waited for two months to see if I could forget about you, but how can I? If you’re the only one I could ever love, for real.
Naiiyak si devon sa mga naririnig nya, pero totoo ba lahat to? Hindi ba sya nananaginip?
Devon: James.
Bago pa makapag salita si Devon ay hinalikan sya ni James.
Maya maya pa ay nagising si Devon, panaginip lang pala ang lahat ng yon. Napatingin sya sa katabi nya sa kama, at napangiti sya..
Limang taon nang kasal sila Devon at James ngayon, meron na din silang isang anak, masaya silang nagsasama, simple lang ang pamumuhay nila, tulad ng gusto nilang dalawa ni James.. simple lang.
Limang taon nakaraan, sa araw na pinuntahan ni James si Devon sa bahay nila ay inamin nya ang lahat kay Devon, hindi alam ni Devon ang isasagot sa mga sinabi ni James sa kanya, pero alam nyang totoo ang lahat ng sinasabi nito. Alam nyang totoo dahil ramdam nya.
Devon: I love you, Best Friend (ngiting sabi nya at hinalikan si James sa pisngi)
Naalimpunatan si James at nagising ..
James: I love you too, Best Friend (sagot nya nakangiti at hinalikan si Devon sa labi)
Devon: Okay! (nakangiti)
Mahigit anim na buwan nang mag-best friend ang dalawa, minsan nagtatampo si Devon kay James dahil parang hindi sila magkakilala pag nagkakasalubong sa corridor ng school. Minsan umiiwas na din si Devon kay James, pero parang wala lang iyon kay James, normal lang sa kanya na hindi sila nagpapansinan ni Devon.
Sa anim na bwan na mag best friend ang dalawa ay alam nila kung sino ang mga nagugustuhan ng bawat isa.
Si James ang madalas may bagong crush, si Devon naman wala nang sumunod na crush nang magka-girlfriend ang nagugustuhan nya noon.
Sa mga unang apat na bwan ay madalas naman silang mag-usap at magkasama, pero ng tumagal ay bumalik si James sa sarili nyang mundo, kasama ang mga kaibigang lalake.
Isang araw ay naisipan nil Devon na kamustahin sa text ang kaibigan.
Devon: Bespren, musta na?
James: Bespren! I‘m fine, you?
Devon: Okay lang din, miss na kita :p
James: Miss na din kta.
Devon: Weh? Parang hindi naman, hmp, o kamusta naman ang love life?
James: Wala, same same ..
Devon: Anong same same? Si Trina padin?
James: She’s just a crush!
Devon: Okay, sabi mo eh.
James: Hey, I’ll sleep now. Good night
Devon: Ha? Sige.. good night Gusto pa sana kitang kausap, sobrang miss na kita, pero sige, matulog ka na bulong ni Devon sa sarili.
Humiga si Devon sa kama nya, hawak ang cellphone nya. Tinitignan nya ang mga message sa inbox nya ng madaanan nya ang isa sa mga text ni James noong bago palang silang mag best friend.
Devon: (sighed) “No one will hurt you bespren, I promise, I‘ll protect you from them and I will never leave you!” Talaga lang ha? E panu mo ko po-protektahan sa sarili mo?
Napapikit si Devon, hanggang sa nakatulog na din sya.
Kinabukasan sa eskwelahan.
James: Hey, Devon, let’s eat, my treat!
Devon: (nakangiti) Talaga? Libre mo ko? Sige!
Nakita sila ng mga kaibigan nila.
Sandy & Rylie: Ayii, ang sweet nyo tignan, alam nyo un?
Devon: Heh, kumakain lang, sweet na agad?
James: Do you guys wanna join us?
Sandy: Naku! wag na, kayo na lang dalawa.
Lina: Oo nga, tsaka may klase pa kami.. bye! (sabay hatak kay Sandy at Rylie)
Devon: Loko loko talaga mga un. Tsk. Tsk.
Pagkatapos ng araw na iyon ay naging busy silang dalawa, halos isang bwan na silang hindi nakakapag-usap, sobrang miss na ni Devon ang best friend nya, sya kaya? Miss na ni James?
Sandra: Devs, ano nang balita mo kay bespren mo ngaun?
Devon: Ha? nakita ko sa Facebook last week, ung status nya, in a relationship with Camille, totoo ba yun?
Sandra: Hindi, trip trip lang un, pero wag mong sasabihin kahit kanino to ha?
Devon: Ha? Sige promise, hindi ko sasabihin kahit kanino, ano ba yun?
Sandra: Katext ko kasi si Camille nung isang gabi. Katext din daw nya si James nun, pinakita nya ung text ni James saken nung naguusap sila. Sabi dun “I know we were just pretending Camille, but I don‘t know, I think I‘ve fallen for you”, uy quiet ka lang ha?
Devon: (natahimik sa narinig) Ha? oo naman. So si Camille pala, isip ni Devon.
Sandra: Grabe, kawawa naman si James.
Devon: Bakit naman?
Sandra: E kasi, si Camille iba din yung gusto, ung isang kaibigan namin. Si Josef.
Devon: (naawa kay James) Sandra, alis na ako ha? uwi na ko, bye.
Umuwi si Devon, simula noon ay naging tahimik na sya. Tanging ang mga kaibigang babae na lamang nya ang kasama nya, kung minsan ay kasama nya din ang mga kaibigan ni James na mga lalaki. Pero wala si James pag kasama nya ang mga iyon.
Dumating ang second sem, alam ni Devon na alam na ni James na iba ang gusto ni Camille, nasasaktan sya para sa kaibigan, pero nasasaktan din sya para sa sarili. Bakit ba siya nasasaktan para sa kaibigan? Kaibigan lang naman, kumbinsi ni Devon sa sarili.
Sa ikalawang araw ng second sem, kasama ni Devon ang kaibigan nyang si Sandy. May klase si Devon at hinatid lang sya ni Sandy sa classroom, late syang nakapasok sa klase. Hindi nya alam kung sino ang mga ka-klase nya, nang makapasok sa loob ay lumuwag ang pakiramdam nya, dahil kakilala nya lahat ng nandoon.
Sa kabilang row ay nandun si James kasama ang mga kaibigan nito, at sa harap ni James ay nanduon si Camille. Hindi na tinangkang tignan ni Devon ang dalawa, nasasaktan sya, lagi nyang itinatanggi sa sarili na mahal nya ang best friend nya.
Pagkatapos ng klase ay huling lumabas si Devon, naabutan pa nya ang mga kaibigan ni James, pero nag-alisan na din ang mga ito, naiwan si James at nakatalikod ito. Nakita ni Devon sina Camille at Pinky sa labas ng classroom, naghintay sya, dahil kasabay nyang uuwi si Fred, isa din sa mga ka-klase nyang kaibigan nila Camille.
Pinky: Camille, ano?
Fred: Uy bilisan nyo, uwing uwi na si Devon.
Devon: Hala, hindi, sige lang. Natulog naman ako kanina. (nakatingin kay James at nag-aalala)
Lumapit si Devon kay James at hinatak nya ang bag nito, akma namang lumingon si James.
Gusto sana nyang damayan ang kaibigan, pero hindi nya magawa dahil nanduon si Camille.
Alam nyang ito ang hinihintay ni James, hindi nya alam, pero mukhang mag-uusap ang dalawa..
James: Why? You’re going home?
Devon: (tumango) Bye. (malungkot na sabi nya)
James: Take care. (humarap uli sa kawalan)
Napatingin si Devon sa baba, gusto na nyang maiyak. Nasasaktan sya, at ngayon, sigurado na sya.
Nasasaktan siya hindi dahil sa naawa siya sa pinagdadaanan ng kaibigan. Nasasaktan siya dahil alam niya kung ano ang pakiramdam ng mahalin ang isang tao na walang katiyakang mahal ka nila. Mahal nya ang best friend nya. Umalis na si Devon kasama sila Fred at Pinky. Naiwan naman sila Camille at James na magkasama.
Lumipas ang isang buwan, lagi nang iniiwasan ni Devon si James. Kahit pa mag ka-klase sila sa ibang subject ay pinipilit nyang lumayo dito.
I’m missing her, where could she be, tanong ni James sa sarili at palingon lingon.
Devon: James! (lumapit)
Oh, here she is, I missed her, napangiting isip ni James.
James: Oh? I missed you bespren!
Devon: (Napangiti) Namiss din kita! Usap tayo. (Dinala si James sa tahimik na lugar)
James: (nagtataka) What’s happening?
Devon: James, I’m transferring school.
James: (gulat) Huh?! Why?! You’re leaving me?!
Devon: (nalulungkot) Lilipat na kasi kami ng bahay. Malayo kasi dito kaya lilipat na din ako ng school.
James: Why? Can’t you just stay on a boarding house? A dormitory or something?
Devon: Sorry, ayaw nila mama eh. Pero ang totoo, ako ang may ayaw, naisip ni Devon. Nasasaktan na talaga ako James.
James: When are you leaving? (lumungkot)
Devon: Next week. (pinilit ngumiti)
James: Next week?! Why didn’t you tell me about it earlier?
Devon: (tumango at ngumiti na lang sya) Bye James, I’ll miss you best friend. (niyakap si James) I love you. (bulong nya at humalik sa pisngi ni James) First and last, kiss and hug, bye James, naisip ni Devon.
Yumakap din, pero hindi makapagsalita si James. Hindi niya alam ang sasabihin sa kaibigan. Nakaalis na si Devon pero nakapako na si James sa kinatatayuan nya, hindi sya makapaniwalang aalis na ang babaeng totoo nyang minamahal.
Isang buwan ang nakaraan ng kinausap nya si Camille, sinabi nya dito na si Devon talaga ang mahal nya, nabigla lang sya sa nasabi nya noon dito dahil naghahanap sya ng pagmamahal na dating si Devon ang nagbibigay. Simula ng araw na yon ay umiiwas na si Devon sa kanya, gusto man nyang kausapin ang dalaga para ipaalam dito ang tunay nyang nararamdaman ay ito na mismo ang lumalayo.
Ang dahilan ni James ng paglayo kay Devon noon ay simple lang, nahuhulog na ang loob nya dito. Ayaw nyang mawala ang kaibigan nya sa kanya kaya pinili nyang layuan ito at mahalin na lamang ng palihim.
Dalawang buwan na nang umalis si Devon sa eskwelahang iyon. Araw araw sa dalawang bwan na yon ay maiinitin ang ulo ni James, lagi syang hindi mapakali, at bihira na din syang sumama sa mga kaibigang lalake, alam nyang may kulang. Si Devon.
James: Sandy! Lina! (habol nya sa dalawa)
Sandy: Oh James, bakit?
James: I know you have contact with Devon, can you give me her number? She changed her number after she left this school. I know you know her number. Please help me..
Nagtinginan sila Sandy at Lina, naguguluhan sila. Hindi na makapag hintay si James, pakiramdam nya bawat segundong dumadaan ay sasabog ang dibdib nya, gusto na nyang makasama si Devon.
James: I love her, okay! it’s about time I realize it. I’m so stupid! I’m sorry, help me, please ..
Sandy: Okay, (napangiti) eto number nya, address nila, and landline number nila. Sa wakas James!
James: (napakunot noo sa huling sinabi ni Sandy) Thanks!
Dali dali syang pumunta sa kotse at pumunta sa address na binigay nila Sandy at Lina.
Nang dumating sya duon ay wala si Devon at nalungkot sya. Pero kinausap nya ang magulang ni Devon.
Gabi ng dumating si Devon galing sa eskwelahan, sa gate ay nagtaka sya kung bakit walang ilaw sa loob ng bahay nila. Inakala nyang umalis ang mga kapamilya nya, kaya inilabas nya ang susi at akmang bubuksan ang pinto, pero nang ipasok nya ang susi sa keyhole ay bukas naman ang pinto, dahan dahan syang pumasok sa loob.
Puro kandila ang nakita nya, napakunot noo sya.
Devon: Brown out ba? O naputulan kame ng kuryente?
Inilapag nya ang bag sa sofa, maya maya pa ay may nakita syang lalaking palabas galing sa dilim, hindi pamilyar sa kanya ang lalaking iyon, kaya nagbanta sya at pumwesto para dumipensa.
Devon: Sino yan?! Marunong akong magkarate! Lumayo ka!
James: Is that how you greet someone? (nakangiti)
Ibinaba ni Devon ang depensa nya, pamilyar sa kanya ang boses na yon, para syang dinaluyan ng 10000 volts na kuryente sa buong katawan, nanghina sya.
Devon: James?
Lumapit si James kay Devon at biglang yumakap ..
Devon: Anong ginagawa mo dito? (nanginginig nyang boses)
James: Remember the day you said goodbye to me? I didn’t get the chance to say something.
Tahimik lang si Devon nang mag umpisang magsalitaa si James.
James: I didn’t want you to leave that day, I didn’t want our hug to end that moment, I wanted that kiss on my lips instead of on my cheeks, I wanted to say that I love you too, not as my best friend, but more than that. I didn’t know how to start saying those words, until you left me there standing alone. I waited for two months to see if I could forget about you, but how can I? If you’re the only one I could ever love, for real.
Naiiyak si devon sa mga naririnig nya, pero totoo ba lahat to? Hindi ba sya nananaginip?
Devon: James.
Bago pa makapag salita si Devon ay hinalikan sya ni James.
Maya maya pa ay nagising si Devon, panaginip lang pala ang lahat ng yon. Napatingin sya sa katabi nya sa kama, at napangiti sya..
Limang taon nang kasal sila Devon at James ngayon, meron na din silang isang anak, masaya silang nagsasama, simple lang ang pamumuhay nila, tulad ng gusto nilang dalawa ni James.. simple lang.
Limang taon nakaraan, sa araw na pinuntahan ni James si Devon sa bahay nila ay inamin nya ang lahat kay Devon, hindi alam ni Devon ang isasagot sa mga sinabi ni James sa kanya, pero alam nyang totoo ang lahat ng sinasabi nito. Alam nyang totoo dahil ramdam nya.
Devon: I love you, Best Friend (ngiting sabi nya at hinalikan si James sa pisngi)
Naalimpunatan si James at nagising ..
James: I love you too, Best Friend (sagot nya nakangiti at hinalikan si Devon sa labi)
Subscribe to:
Comments (Atom)